Baba Amte, a leading social worker who devoted his life to the care and rehabilitation of leprosy patients, passed away today.
Murlidhar Devidas Amte, popularly known as ‘Baba Amte’ (‘baba’ is a honorific and his last name is pronounced as Am’tay) was born on December 1914 in Vidharbha, Maharashtra, India in a wealthy family. Educated with a law degree, he setup a successful practice in Warora, and was leading a very prosperous life. One one rainy day, he saw a leper on the street getting drenched in rain and left helpless. Baba Amte thought to himself – ‘What would have happened if I was in his position?‘ This little incident was enough to cause a paradigm shift in his perception of society. The well educated rich professional simply quit his practice and decided to dedicate his life to the cause of social justice.
Leprosy was/is probably the most damned disease in India. Plenty of myths and orthodox beliefs existed around leprosy patients. As a result, they were (and still are to some extent) subjected to severe social boycott and condemnation. Baba Amte devoted his life for the cause of the leprosy affected, even allowing his body to be used for medical experiments. With 14 Rupees, two cows and a makeshift building, Baba Amte and his wife established a community project at Anandwan (आनंद वन abode of happiness) near the woods of Nagpur, Maharashtra, central India.
Today Anandvan is recognised all over the world and has led the crusade for dispelling prejudice against leprosy in India. It has a sprawling campus of 180 hectors and runs a budget of millions of Rupees. Thousands of patients live in this colony.
This is one of his compositions that touches my heart. (I’d be thrilled if someone can translate, I can’t)
Update: Ash has translated the first paragraph, and Devendra has translated the entire poem. Checkout the comments section, thanks guys 
A picture that speaks more than a thousand words.
“Joy is more infectious than leprosy”
- Baba Amte
माणूस माझे नाव, माणूस माझे नाव…
दहा दिशांच्या रिंगणात या पुढे माझी धाव…
बिंदु मात्र मी क्षुद्र खरोखर,
परी जिंकले सातहि सागर,
उंच गाठला गौरीशंकर
अग्नीयान मम घेत चालले आकाशाचा ठाव…
मीच इथे ओसाडावरती,
नांगर धरुनी दुबळ्या हाती,
कणकण ही जागवली माती
दुर्भिक्ष्याच्या छाताडावर हसत घातला घाव…
ही शेते अन् ही सुखसदने,
घुमते यातून माझे गाणे,
रोज आळवित नवे तराणे
मी दैन्याच्या विरुद्ध करतो क्षण क्षण नवा उठाव…
सुखेच माझी मला बोचती,
साहसास मम सीमा नसती,
नवीन क्षितिजे सदा खुणवती
दूर दाट निबिडात मांडला पुन्हा नवा मी डाव…
[संग्रह: ज्वाला आणि फुले]
कालच्या ई-सकाळ मध्ये ही बातमी वाचली आणि अचानक डोंबिवलीची (घरची) आठवण झाली.
अनेक पुरस्कारांनी नावाजलेल्या, प्रेक्षक आणि समीक्षकांच्या प्रशंसेस पात्र ठरलेल्या तसेच राष्ट्रीय व आंतरराष्ट्रीय पातळीवर गौरविलेल्या “डोंबिवली फास्ट’ या चित्रपटाने आपल्या शिरपेचात आणखी एक मानाचा तुरा खोवला आहे. ….
आज जाहीर झालेल्या राष्ट्रीय पुरस्कारांमध्ये सर्वोत्कृष्ट प्रादेशिक चित्रपटाचा (मराठी) बहुमान त्याने मिळविला. स्वदेशी एण्टरटेन्मेंट प्रस्तुत समीर गायकवाडनिर्मित आणि निशिकांत कामत दिग्दर्शित या चित्रपटाने चांगले यश मिळविले होते.
तुम्ही हा चित्रपट पाहीला नसेल तर लगेच् बघा, चुकवू नेये असा चित्रपट आहे. माधव आपटे ही व्यक्ति चित्रपटात तुमच्या-आमच्यातली आजवर लपून रहीलेली एक गडद रंग छटा सादर करते. माधव आपटे – एक सामान्य माणूस. बॅंकेत चांगल्या पदावर नोकरी, बायको, दोन मुलं, संसार सुखाने करावा, अशी इच्छा मनात, पण तत्त्वं सांभाळताना त्याची कसरत व्हायची…. अतीशय छान परीक्षण येथे वाचा.
खरंच… खुप काळानंतर मला उत्तम कथा, सादरीकरण व छायाचित्रण या चित्रपटात बघायला मिळालं. कथेचा वेग योग्य तर आहेच्, पण त्याच् बरोबर कलाकारांची भूमिका ही अप्रतीम. शेवट जरा विचित्र वाटला, पण तरी बराच वास्तववादी आहे.
[tag]Dombivli[/tag] Fast is a [tag]Marathi[/tag] [tag]movie[/tag] that was made in 2005. It is the story of Madhav Apte, a middle-class Marathi man who lives in Dombivli, a suburb some 50km away from Mumbai. He is a man with principles, who has a simple aim in life – to support his family and keep them happy. Madhav is troubled by the endless struggle and the problems that surround him. Suburban trains in Mumbai are referred to by their destination and speed. [tag]Dombivli Fast[/tag] thus indicates a local train that originates / terminates in Dombivli and stops at select stations (hence the word ‘fast’).
The film has won a string of domestic and international award, latest being the National award for best picture. The movie is based on a storyline that people of Mumbai can instantly identify with.
Marathi director Nishikant Kamath is making his Tamil debut by remaking this movie(starring R. Madhavan and Sangeetha) – Evano Oruvan
I remember watching the movie in a house-full hall. Even after the movie ended, people just sat there, in silence… it is a story that everyone can associate themselves with.
Dombivli is my hometown by the way.
नोव्हेंबर २००६. नुक्ताच् प्रकाशीत झालेला केदार शिंदे दिग्दर्शीत “नवरा माझा तुझी बायको” चित्रपटाला शासनाने टॅक्स्-फ्री दर्जा दिला होता. शेजारीच् उघडलेल्या नव्या चित्रपट ग्रृहात याचे दिवसाला दोन खेळ चालत होते. आजकालच्या मल्टीप्लेक्स स्टॅंडर्ड प्रमाणे २ खेळ म्हणजे पिक्चर नक्कीच् चालत असणार, असं मला वाटलं. साधारणपणे टॅक्स्-फ्री चित्रपट चांगले असतात असं कुठेतरी वाचलं होतं. मला नेमकं काय झालं कोणास ठाउक, पण मी सहज गेलो आणि चक्क २ तिकीटं काढली!
आता प्रश्न होता तो एक बकरा शोधण्याचा. एकट्याने पिक्चर बघणं मला विचित्र वाटतं, म्हणुन मी नेहमीच्या गिर्हाईकांना फोन करू लागलो. अगदी वाईट परीस्थीतीत मी त्याचं तिकीट स्पॉन्सर करण्याची सोय केली होती. एक तासात एक मित्र हा (फालतू) चित्रपट बघण्यास तैयार झाला. या वरून तुम्हाला कळलं असेल की मी किती चांगला सेल्समन आहे!
पिक्चर चालू होउन अर्धा तास झाला तरी मला आशा होती की पुढे काहेतरी चांगलं असेल. माझा मित्र शेजारी बसून माझ्यावर शाब्दिक मारा करत होता. मी त्याला समजावत होतो की ही नोर्मल मार्केटींग स्ट्रॅटजी आहे. मी कधीच् पिक्चर अर्धवट सोडून गेलो नव्हतो, पण आज रेकॉर्ड ब्रेक करायची ईच्छा होत होती. नावावरूनच् कळायला हवं होतं. टप्याटप्यावर टुकार संभाण, बुड नसलेली कथा, पाचकळ विनोद व एकंदरीत तिसर्या प्रतीचा चित्रपट. पैसे घेउनही कुणी हा चित्रपट बघु नये ही विनंती.
मराठी चित्रपटांची दयनीय आवस्था बघून मला फार वाईट वाटलं. खालच्या दराचे चित्रपट बनविण्यापेक्षा काही न बनवलेलं बरं, असं मला वाटतं…
चैत्र शुध्द प्रतिपदेचा दिवस – [tag]गुढी पाडवा[/tag]. साडेतीन मुहूर्तांपैकी एक मुहूर्त.शालिवाहन शकाचा प्रारंभ. [tag]मराठी [/tag]नवीन वर्षाची सुरुवात.
नवीन पल्लवी वृक्षलतांची,नवीन आशा नववर्षाची..
सजवुन मधुर वर्तनाच्या हारकड्यांनी..
गुढीपाडव्याच्या मुहूर्ती,सुखसमृध्दी नांदो जीवनी..
घास घेउनी पुरणपोळीचा,साजरादिन हो गुढीपाडव्याचा..
ह्याच माझ्या आपल्याला शुभेच्छा..
– ही कविता स्वप्नाने लिहिली आहे.
Today is “[tag]Gudi Padwa[/tag]“, the new year celebrated by [tag]Maharashtra[/tag]. It falls on the first day of Chaitra, the first month of the [tag]Hindu [/tag]calendar. According to Hindu mythology, Lord Brahma created the universe today. Gudi’s (Brahmadhwaj – flags of Brahma) are raised by individual houses as a symbol and prayer. It is also said that Lord Rama returned victorious to Ayodhya on this day.
Kannada and Telugu people call this festival [tag]Ugadi[/tag].
Gudi padwa for me meant a fest of [tag]puran poli[/tag]s. Oh, mom used to make me eat neem leaves as part of the ritual before the treat!
“शिवसेना-भाजप-कॉंग्रेस युतीला मतदान करा” – ठाकरे
सकाळ: सत्तेसाठी आम्ही हपापलेलो नाही. शिवसेना-भाजप युतीशी कॉंग्रेसने अंबरनाथच्या विकासासाठी हातमिळवणी केली आहे. राष्ट्रवादी कॉंग्रेसची मस्ती उतरविण्यासाठी शिवसेना-भाजप-कॉंग्रेस युतीला मतदान करा, असे आवाहन शिवसेना कार्याध्यक्ष उद्धव ठाकरे यांनी येथे केले.
अंबरनाथ तालुक्यातील जिल्हा परिषदेच्या दोन आणि पंचायत समितीच्या चार जागांसाठी शिवसेना-भाजप-कॉंग्रेस युतीतर्फे निवडणूक लढविणाऱ्या उमेदवारांच्या निवडणूक प्रचारासाठी वांगणी रेल्वेस्थानकाशेजारीच झालेल्या प्रचारसभेत ठाकरे साहेबांनी असे विचार मांडले.
राजकिय पक्ष खरंच् विचार भिन्नतेतून जन्माला आले आहेत का? ‘सत्ता’ हा जरी एकच् विचार असला तरी हे मात्र फारच् झालं…. !!
सकाळ पेपरात बातमीची पहिली ओळ वाचली आणि पूर्णपणे गंडलो. भारताबाहेर जाऊन २ महिने पण झाले नही आणि देशात एवढे बदल?? डॉल्फिनच्या दरात कपात म्हणजे नेमकं काय झालं असावं याचा विचार करत होतो. पुढे वाचलं तेव्हा समजलं की ही बातमी डॉल्फिन माश्याबद्दल नव्हे, तर MTNL डॉल्फिन मोबाईलसेवेच्या ग्राहकांसाठी आहे. हुश्श..
मोबाईल सेवा आणि सिग्नलचं जाळं आपल्या कडे अतिशय प्रगत आहे. हच, एअरटेल, डॉल्फिन ईत्यादी कंपन्यांमध्ये अटितटीची स्पर्धा असल्याने अधिकाधीक ग्राहक मिळवण्यामागे त्यांचे लक्ष असतं. म्हणूनच् मोबाईलचे दर इतके स्वस्तं असावेत व मोबाईल असणं सर्वसाघारण गोष्टं असावी. ईथे मात्र परीस्थिती वेगळी आहे. खूप कमी लोकांना मोबाईल परवडतो. कोणासठाऊक का, पण ईथल्या मोबाईल कंपन्या पण मंद वाटतात. असो.
ईथे बहुतेक सेलफोन (यंत्र) हे कॉन्ट्रॅक्ट वर मिळतात. यंत्राची किंमत अतिशय कमी, किंवा शून्य असते. पण मासिक प्लॅन ठरलेला असतो. नियोजीत भाडं भरायचं की झालं. रात्रीच्या वेळी व शनिवार, रविवार विनामूल्य कॉल करू शकतो. अर्थात त्यांच्या बर्याच् योजना असतात. तरी, मुंबईत जी सेवा मिळते तशी ईथे मिळतच् नाही.
या बाबतीत आपण नक्किच प्रगत आहोत
Subscribe
